Архивтен не таптық
Tengrinews журналистері 30 жыл бұрынғы басылымдарды зерттеп, қазақстандықтардың сол кездегі өмірі мен шағымдарын бүгінгімен салыстырды. Материалда «Тогда и сейчас» деп аталатын салыстырмалы талдау жасалған. Біздің ата-аналарымыз, яғни қазіргі мектеп оқушыларының әжелері мен аталары, сол кезде не туралы алаңдады?
Архивтік жазбалар сол кездің өзінде адамдардың баспана, жұмыс, баға, білім сапасы мәселелерін көтергенін көрсетеді. Кейбір мәселелер әлі де өзекті, ал кейбірі мүлдем өзгерген. Мысалы, 30 жыл бұрын ата-аналар балаларының мектеп формасының қымбаттығына шағымданса, бүгін олар цифрлық құрылғылардың қымбаттығына назар аударады.
Бұл салыстыру — біздің қоғамдағы өзгерістердің айнасы. Ол сондай-ақ біздің балаларымыздың болашаққа деген көзқарасымызды қалай қалыптастыратынымызды түсінуге көмектеседі.
Білім мен тәрбиедегі өзгерістер
30 жыл бұрын білім беру жүйесі мүлдем басқаша болды. Мектептерде тек дәстүрлі әдістер қолданылды, компьютерлер сирек кездесетін. Бүгінде балалар ақпараттық технологиялармен ерте жастан танысады, ал ата-аналардың басты міндеті — баланы ақпараттық шуылдан қорғау және сыни ойлауды дамыту.
Сол кездегі шағымдардың бірі — мұғалімдердің жеткіліксіз дайындығы, ал бүгін біз педагогикалық кадрлардың сапасы туралы айтамыз. Бірақ маңыздысы — ата-аналардың балаларының біліміне деген қатынасы өзгерді: олар оқу үрдісіне белсенді араласады, қосымша курстар мен репетиторларды таңдайды. Бұл — жақсы үрдіс, бірақ ол балаларға жүктемені арттырады.
Біздің балаларымыз бүгін білім алудың сандық форматтарына үйренген. Алайда, 30 жыл бұрынғыдай, оларға тірі қарым-қатынас, отбасылық қолдау және эмоционалды жылулық қажет.
Бұл біздің отбасымыз үшін нені білдіреді?
Архивтік салыстыру бізге бір маңызды нәрсені еске салады: уақыт өзгереді, бірақ адамдардың негізгі құндылықтары тұрақты. Балаларымыздың бақыты, олардың болашағы үшін алаңдаушылық — бұл біздің ата-аналарымызды да, бізді де біріктіреді.
Бүгінде біздің балаларға білім беруде көбірек мүмкіндіктер бар: шетелде оқу, гранттар, онлайн-курстар. Бірақ 30 жыл бұрынғыдай, ең бастысы — баланың қалауы мен оның талпынысын қолдау. Ата-аналар үшін бұл — баланы тыңдап, оның қызығушылығын дамытуға уақыт бөлу дегенді білдіреді.
Біздің мақаламызды оқыған әрбір ата-ана өзіне сұрақ қоюы керек: мен баламның болашағына қандай үлес қосып жүрмін? Мен оның армандарын қолдаймын ба? Сол кездегідей, бүгін де жауап — балаға деген сенім мен махаббат.
